Ταξίδι στα Κύθηρα

ΚΥΘΗΡΑ

Οδοιπορικό στον τόπο και το χρόνο


…Εγώ μονάχα το μπορώ στην οικουμένη
το χαϊδολόγημα να γεύομαι απ΄τα χείλι
του Κρητικού , του Ιόνιου , του Αιγαίου.
Και γώ , στο φίλημα και γω να μη διαλέγω …
Ας τους κι ας λένε πως ονείρατα και πράξη
έχουν χωρίσει και δεν ζούνε ταιριασμένα.
Δεν θ΄αξιώθηκαν ως τα Κύθηρα ταξίδι …
ΠΑΝΟΣ ΦΥΛΛΗΣ



Ταξίδι ως τα Κύθηρα αξιώθηκα κάμποσες φορές .
Εδώ και κάπου 25 χρόνια έρχομαι και ξανάρχομαι και κάθε φορά όλο αλλιώτικα τα βρίσκω . Μεταλλαγμένα ως αγνώριστα , από εντελώς οικεία ως απλά κάτι να θυμίζουν . Πασχίζω μετά ν΄αξιολογήσω : Για το όφελος ειν΄ οι αλλαγές ή για τη ζημιά. Τόσο που πριν τον κάθε ερχομό σαν ένας φόβος μια ανησυχία να με σφίγγει. Τι καινούριο θα βρω τώρα . Και τι απ΄ τα παλιά έχει πλέον ακυρωθεί .
Η ερημία των τόπων . Τα λησμονημένα νησιά που μόνο το χειμώνα αποκαλύπτονται. Και “oι ειδήσεις που δεν υπάρχουν καθόλου τον Αύγουστο “ αφού ο Αύγουστος είναι ένας μήνας που δεν ανήκει στην πραγματική ζωή.
Το χειμώνα λοιπόν. Η αληθινή αγάπη φαίνεται στα δύσκολα . Και η δική μου για τα Κύθηρα , τώρα θα δοκιμαστεί ,για πρώτη φορά που φτάνω με τα κρύα του Φλεβάρη , εντελώς αντισυμβατικά και παράλογα. Πάνω στην βυσσινί KAWASAKI ZR – 7.



1.Ο τόπος και οι άνθρωποι.

Όποιος προσπαθήσει να εντάξει τα Κύθηρα σε κάποια καθαρή λογική , έχασε. Ούτε ταξινομούνται μα ούτε και προσδιορίζονται. Δείχνουν να υπακούουν μονάχα σε αντιφάσεις :

Είναι Επτάνησα αλλά και Νομαρχία Αττικής ( ! )
Είναι δύο βήματα από τη “ μεγάλη στεριά “ αλλά με προσέγγιση αρκετά μπελαλίδικη.
Είναι μικρά σε εμβαδόν και πληθυσμό αλλά με έρμα σοβαρό σε πολιτισμό και παράδοση.
Είναι γενικώς και δεν είναι…
Παρά τις προσπάθειες των καιρών να εντάξουν το νησί στην τουριστική “ πανελληνοποίηση “ εκείνο αντιστέκεται (όσο είναι εφικτό) και μάλλον κρατάει χαρακτήρα.

Άς τα πάρουμε όμως με τη σειρά ξεκινώντας από την πύλη εισόδου , το Διακόφτι.
Το νέο λιμάνι λοιπόν του νησιού ,σε μένα τουλάχιστον δεν κάθεται καλά. Στα Κύθηρα υπάρχουν δύο εποικιστικοί πόλοι ένας στο νότο με τη Χώρα, το Καψάλι και το Λιβάδι και ένας βόρεια με τον Ποταμό , Καραβά και Αγία Πελαγία. (Αν σπεύσατε να υποψιαστείτε ότι πιθανόν να υπάρχει κάποια άτυπη αντιδικία μεταξύ βορρά και νότου , έχετε απόλυτο δίκιο.) Πρωτύτερα το καράβι έβγαινε στην Αγία Πελαγία και ήταν βολικότερο για το Βορρά. Τώρα στο Διακόφτι είναι μάλλον στην άκρη του πουθενά και μακριά από όλους. “Να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα.”
Άσε που το Διακόφτι σαν σημείο υποδοχής δεν λέει . Δηλαδή δε λέει τίποτε. Για ένα τόσο ελκυστικό και ιδιαίτερο - κατά τα υπόλοιπα – τόπο.
Πιο μέσα στο νησί τα θέλγητρα είναι πολλά. Και για όλα τα γούστα.
Όποιος επιζητεί την τυποποίηση της Μυκόνου – Σαντορίνης τραβάει προς το Νότο , στο Καψάλι και τη Χώρα. Έχοντας βέβαια κατά νου ότι το αντίγραφο πάντα χάνει , σε σύγκριση με το πρωτότυπο.
Όποιος θέλει ηρεμία (και δροσερότερα βράδια το καλοκαίρι) διαλέγει Ποταμό και Αγία Πελαγία.
Όποιος ψάχνει παραλίες θα ρωτήσει και θα βρει το Καλαδή , το Χαλκό , τη Λυκοδήμου . Ο γενικός κανόνας ότι το πλέον δυσπρόσιτο είναι αυτό που σε στέλνει στο ταμείο ισχύει και εδώ. Σκιές βέβαια μην ψάχνετε , σχεδόν πουθενά.
Οι φυσιολάτρες της στεριάς και οι πεζοπόροι της υπαίθρου δεν το φαντάζονται αλλά θα βρουν εδώ ένα κρυφό παράδεισο : τα λαγκάδια ! Δεν υπάρχει ελληνικό νησί – μάλιστα δε τόσο μικρό – με τέτοιο φυσιογραφικό πλούτο. Πραγματική αποκάλυψη για όσους ξεγελάστηκαν από την εξωτερική όψη του νησιού , τη φαινομενικά άγονη. Πέρα από τη πασίγνωστη “Nεράιδα “ στο Μυλοπόταμο ( Εδώ

, έρχονται όλοι , ίσως γιατί έχει καφετέριες – αντίστοιχο πλεονέκτημα διατηρεί και ο Λυκαβηττός ως προς την Ακρόπολη. ) , υπάρχουν καταπληκτικοί και τελείως άγνωστοι λαγκαδότοποι , σχεδόν σε ολόκληρο το νησί. Με ενδιαφέροντα μονοπάτια μέσα σε οργιαστικό πάντρεμα νερών και βλάστησης. Κοντά στην Αγία Πελαγία , ένας απ΄αυτούς. Στην κακή Λαγκάδα προς Παληόχωρα , άλλος. Στον Καραβά ένα ακόμα λαγκάδι, εκπληκτικής ομορφιάς. Εδώ και το “Αμήρ Αλή” ένα κεντράκι σε σπάνια , χαρισματική τοποθεσία , χαρισματικό και το ίδιο , Εμπειρία !
Εκεί που το νησί τελειώνει στο βορρά είναι η Πλατειά Άμμος. Όπου τάχεις όλα, ατμόσφαιρα , φοβερή θάλασσα , ησυχία και ουζοψαροκατανύξεις στου Μηνά. Αν βρεις και ικανοποιητικό κατάλυμα , βάζεις υποθήκες για αξέχαστες διακοπές , αν και τα κριτήρια των ανθρώπων σπάνια συμβαδίζουν. Σκέφτομαι ότι εδώ θάπρεπε νάναι και το λιμάνι του νησιού , που είναι μονάχα 20 λεπτά από απέναντι. Απλή σκέψη. Αυτοί που αποφασίζουν όμως είναι σίγουρα σοφότεροι.

Η διαχείριση του επισκέπτη τώρα. Χμ... Εδώ μάλλον υπάρχει κάποιο προβληματάκι. Όχι ότι δεν είναι ικανοποιητική η φιλοξενία στα Κύθηρα . Όχι αυτό. Ίσως μάλιστα και να υπερβαίνει ποιοτικά το μέσο όρο. Απλά δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ την κυριαρχούσα ισοπεδωτική λογική. Κάποιοι νεόκοποι επιχειρηματίες έχουν στο οπτικό τους πεδίο κύρια τον κερδοφόρο ισολογισμό και ελάχιστα τον ξένιο Δία , καθόλου τις παραδόσεις του τόπου . Που να θυμούνται αυτοί εκείνο τον Πιέρρο, με την παλιά ταβέρνα στο Λιβάδι ,που τάιζε χωρίς χρήματα τον κάθε άφραγκο διερχόμενο. Πολλά όμως ζητάμε για τη νέα εποχή.
Ο άνθρωπος . Το έμψυχο στοιχείο είναι που χαρακτηρίζει τα πάντα. Οι πρασινάδες και οι παραλίες είναι καλές αλλά υπάρχουν άλλα πράγματα περισσότερο που μετράνε.
Το από αιώνων κυριακάτικο παζάρι στην πλατεία του Ποταμού ! Πανκυθηραικό ραντεβού κυρίως για επικοινωνία . Ποιο παζάρι, πρόσχημα είναι το παζάρι.
Το μικρό βιβλιοπωλείο του χωριού , με την παλιά ταμπέλα “ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ” , γλυκύτατο. Αν δεν δω το αφεντικό του τον Στράτη τον Θεοδωρακάκη , είναι σαν να μην ήλθα καθόλου στο νησί. Είναι η ολοζώντανη ψυχή του Ποταμού , από τους λίγους ανθρώπους που δίνουν καθημερινά και τη ψυχή τους για τον τόπο. Μπήκε ήδη στην ένατη 10ετία της ζωής του αλλά μην κολλάτε, ανεβοκατεβαίνει Ποταμός – Πελαγία για πλάκα με τα πόδια. Φανατικά πρώτος και αρωγός σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα . Εμπνευστής και δημιουργός της τοπικής Φιλαρμονικής και χορωδίας . Πάντα παρών
σε κάθε προσπάθεια για το καλύτερο, σε πείσμα της εποχής που μονάχα το ατομικό βόλεμα αποθεώνει.
Μπείτε στο “ ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ “ και απευθύνετέ του - τι κι αν δεν τον ξέρετε - ένα “ Γεια σου κύριε Στράτη” . Η επαφή με σημαντικούς ανθρώπους , ότι πιο πολύτιμο έχουμε.





2.Το νησί της Αφροδίτης .

Καλύτερα απ όλους τη “φωτογράφησε” ο Boticceli ! Τη θεά που αναδύθηκε από τη θάλασσα μέσα σ ένα τεράστιο πανέμορφο κοχύλι και ευλόγησε τον έρωτα και σκόρπισε τη χαρά του σ όλη την οικουμένη . Ένα από τα πιο συναρπαστικά όνειρα του αρχαίου κόσμου .
Γιατί άραγε το κάθε τι όμορφο και γλυκό να είναι παραμύθι ενώ επίσημο καθεστώς μόνο η νηστεία και η απαγόρευση ; Άσε που δεν σηκώνονται εκείνες οι πέτρινες πλάκες με τα τόσα “ ού…” του Μωυσή.
Βγήκε λοιπόν η θεά από τη θάλασσα και ήταν η στεριά των Κυθήρων που πρωτοπάτησε και το υιοθέτησε το νησί και γέμισε ο τόπος ναούς και ιερά, δικά της . Η θεά του έρωτα , που τα παλιά , ανεξιχνίαστα χρόνια του Ομήρου , αποδιοργάνωσε τα μυαλά της Ελένης και του Πάρι και κλέφτηκαν - στα Κύθηρα την έκλεψε - και την πήγε στην Τροία και έγινε έτσι ο μεγάλος πόλεμος.
Βασιλικό ζευγάρι. Η Ελένη , σύζυγος του Μενέλαου και ο Πάρις γιος του Πρίαμου , της Τροίας. Ήταν ο απόλυτος ορισμός της Μοιχείας - αλλά για τους Αρχαίους , ως φαίνεται, (όπως και για την Αρλέτα), “αν θες ν αγιάσεις , πρέπει ν αμαρτήσεις “. Γι αυτό και στους μετέπειτα χρόνους, η Ελένη , αυτό το ιδεώδες της γυναικείας ομορφιάς, λατρεύτηκε κι εκείνη σαν θεά. Μέσα σε ανάκτορο του Μενέλαου , που είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπήρχε στα Κύθηρα (κάτι σαν εξοχικό του Βασιλιά της Σπάρτης ), εκτός από αυτά της Αφροδίτης, βρέθηκαν και αγάλματα της Ελένης.
Ως και θαύματα έκανε η ωραία Ελένη. Λέγεται ότι κάποτε – αρκετούς αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού – και ενώ είχε ήδη αποδημήσει εις … Όλυμπον , δέχτηκε τις προσευχές μιας μητέρας από τα Κύθηρα που είχε ένα πολύ άσχημο κοριτσάκι. Υπέκυψε λοιπόν , η Ελένη , στις ικεσίες της και το μεταμόρφωσε στην ωραιότερη νέα του νησιού !
ικά, τα παλιά χρόνια όλη η Μεσόγειος μια γειτονιά ήταν . Την Αφροδίτη ας πούμε την είχαν όλοι , δεν υπάρχει Ελληνικό νησί να μη την διεκδικεί . Ως και οι Φοίνικες είχαν μια δική τους (λίγο πιο άσχημη) που την λέγαν Αστάρτη κι από κει μάλλον μεταλαμπαδεύτηκε στην Ελλάδα . Οι Φοίνικες μάλιστα χρεώνονται και μια ιστορική κουμπαριά με τα Κύθηρα, αφού ο Κύθηρος (ο νονός του νησιού) ήταν ο γιος του Φοίνικα , γενάρχη της φυλής τους. Ήταν και δισεγγονός του Ποσειδώνα από παράνομη σχέση του θεού αλλά αυτό μην το πείτε σε κανένα.
Διεκδικείται λοιπόν η Αφροδίτη αλλά τα πιο αξιόπιστα ντοκουμέντα είναι καταχωρημένα εδώ, στο ληξιαρχείο Κυθήρων.
Λεηλατημένο (από Βρετανούς , ποιους άλλους ) μαρμάρινο αέτωμα που βρέθηκε στα Κύθηρα το 1798 , γράφει :

“ ΝΑΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΘΕΑΣ, ΚΥΡΙΑΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ “.

Τέτοιες κυρίες – θεές νάχαμε , και τι άλλο…



3.Έχει ο καιρός γυρίσματα

Σήμερα οι Αφροδίτες και οι Κύθηροι έχουν αποτραβηχτεί στο πολύ βαθύ ασυνείδητο του νησιού. Στην (πνευματική) εξουσία βρίσκονται πλέον η πολύ παλιά πρωτοχριστιανική Ελέσα, η περίπου σύγχρονη Μυρτιδιώτισσα, (πάτε στο μοναστήρι της , αξίζει) , και ο Άγιος Θόδωρος του Μεσαίωνα. Αν σας αρέσουν τα πανηγύρια ,εδώ στα Κύθηρα βρίσκεται η προσωπική σας γη της επαγγελίας . Αυτό του Καραβά ειδικά, που οργανώνει τον Αύγουστο ο τοπικός σύλλογος “ Πορτοκαλιά ”, είναι άπαιχτο.
Η νεότερη ιστορία του νησιού πάντως δεν είχε μόνο πανηγύρια.

Ακρίτες δεν ξαγρυπνούσαν ποτέ σ αυτή την άκρη του Βυζαντίου και παραδοσιακά όλοι οι πειρατές της Μεσογείου εδώ έστηναν τα καλύτερα πάρτυ. Οι Βενετσιάνοι πλάκωσαν μετά το 1200. Τότε περίπου άρχισαν οι τυχοδιωκτικές εκστρατείες της Δύσης (τι μου θυμίζει…) να ταλαιπωρούν τα νησιά και τις χώρες της Ανατολής. “Ότι κατακτήσετε , δικό σας “ , έλεγαν τότε οι δόγηδες στους ευγενείς πλιατσικολόγους της αυτοκρατορίας τους . Κι έτσι μας προέκυψε ο Μάρκος Βενιέρης ,εκπορθητής των Κυθήρων ήδη από το 1204 και όλα τα μεταγενέστερα ενετικά λουλούδια , κάπου έξι ολόκληρους αιώνες.
Μετά την ενετοκρατία μετρήστε κατακτητές, δεσπότες και επικυρίαρχους :
Γάλλοι για λίγο (ευτυχώς) στα τέλη του 18ου αιώνα.
“Απελευθέρωση” ,το 1798, απ τον Ρωσσοτουρκικό στόλο
Σχετική ανεξαρτησία ως “ Επτανήσιος Πολιτεία” (Φόρου υποτελής πάντως , στο Σουλτάνο…) από το 1800 ως το 1807.
Και μετά για κάποια αρκετά χρόνια Αγγλοκρατία , μέχρι την ενσωμάτωση το 1864.
Ο ένας χειρότερος από τον άλλον , αν και κάτι άφησαν στο νησί ,κυρίως σαν υποδομή. ( Κι ο στραβός έχει πάντα κάποιο δίκιο.) Τούρκοι πάντως εδώ , σχεδόν δεν πάτησαν.

Όταν υψώθηκε η γαλανόλευκη στο κάστρο των Κυθήρων, τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός, που φάνηκε ότι όλα τα δεινά θα έπαιρναν τέλος. Εκείνο που τερματίστηκε ήταν μόνο η εθνική περιπέτεια .
Η ανέχεια και το πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης γέννησαν τη Μετανάστευση που έμελλε τον 20ο αιώνα να γίνει η μοίρα του νησιού. Το πόσοι έφυγαν προς Αμερική , Αφρική αλλά κυρίως προς Αυστραλία μετά το Δεύτερο πόλεμο είναι απροσδιόριστο. Ήταν πάντως πολλοί. Η δεύτερη και τρίτη γενιά τους μάλλον δεν είναι πια Κυθήριοι . Αν και προσπαθούν…
Όπως το ίδιο θα συμβεί με την πρόσφατη αντίστροφη μετανάστευση. Αυτή που γίνεται ΠΡΟΣ το νησί.
Για να δούμε . Τα Κύθηρα πριν δέκα χρόνια, είχαν δεν είχαν 2,5 με 3 χιλιάδες μόνιμο κόσμο. Σήμερα πρέπει νάναι κοντά στις τέσσερις. Πληθυσμιακή έκρηξη χάρη στους οικονομικούς μετανάστες. Αλβανοί οι περισσότεροι αλλά και Ρώσοι και Ουκρανοί και άλλοι Βαλκάνιοι . Πανσπερμία φυλών πάνω στο αρχαίο ελληνικό νησί της Αφροδίτης.
Ήλθαν , δούλεψαν, έφτιαξαν και αγόρασαν σπίτια (και 4Χ4 βεβαίως..) Πως λέγαμε κάποτε για τους δικούς μας . “Πρόκοψαν” .
Τα παιδιά τους , σχεδόν ελληνάκια από νωρίς . Ζωντάνεψαν τα σχολεία σ όλο το νησί. Στην Αγ. Πελαγία αίφνης, το δημοτικό , από 12 παιδιά , έγινε διθέσιο με 25.
Μόνο τα ξενάκια βλέπουν το φως του κόσμου εδώ στο νησί. Οι καθ αυτό Τσιριγώτες προτιμούν τα “Ιασώ” και τα “Υγεία” της Αθήνας. Κι εκείνα τα παλιά Κληροδοτήματα για σπουδές ,που βάζαν όρο “ …νάχει γεννηθεί στα Κύθηρα “ ποιος θα τα καρπώνεται ; Βεβαίως ,πλέον τα παιδιά των μεταναστών .(χα!).

Είναι φανερό, την τελευταία δεκαετία το νησί παίρνει τα πάνω του . Να δούμε όμως πως..
Το ν΄ ανοίξει ένα καινούριο ξενοδοχείο στο Καψάλι δεν λέει και σπουδαία πράγματα . Η τουριστική αγελάδα μπορεί εύκολα να αρρωστήσει, χώρια που κατεβάζει γάλα μόνο 40 μέρες το χρόνο.
Η αναβάθμιση όμως του Νοσοκομείου των Κυθήρων , λέει. Ήδη πάνω από 10 γιατροί επανδρώνουν τη δημόσια υγεία του νησιού.
Η κινητικότητα γύρω από την “ εγχώρια περιουσία “ , επίσης λέει.
“ ό,τι δεν είναι κανενός , είναι όλων μας “ αποτελεί με δύο λόγια το νόημα αυτού του ιστορικού θεσμού που μόνο εδώ ( Κύθηρα – Αντικύθηρα ) έχει επιβιώσει απ όλα τα Επτάνησα. Αν λειτουργήσει σωστά μπορεί να προσφέρει στο νησί υπερπολύτιμους πόρους και να λύσει σημαντικά του προβλήματα. Κοινόκτητος πλούτος που πρέπει να προστατευθεί, κύρια από το αδηφάγο κράτος.

Από μόνο του δεν γίνεται τίποτα . Υπάρχουν ευτυχώς στο νησί άνθρωποι ικανοί και αποφασισμένοι που ακούραστα δουλεύουν για όλα αυτά. Έχουν όμως ν αντιμετωπίσουν θηρία: Την αδράνεια , το συντηρητισμό, τη γραφειοκρατία. Και δεν είναι πολλοί…



4.Ταξίδι στα Κύθηρα

Όταν πριν από χρόνια ξεκινούσα για ταξίδι στη μακρινή Ισλανδία , είχα μέσα μου ένα κρυφό φόβο . Ότι αυτό το παγωμένο εξωτικό όνειρο της παιδικής μου φαντασίας , τώρα που ήρθε η ώρα να γίνει πράξη θ΄αποδεικνυόταν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
Διασχίζοντας όλη την Ευρώπη πάνω στη σέλλα της κατάφορτης YAMAHA (XJ 750 – seca) αυτό είχα στο νου. Και αυτό επιβεβαιώθηκε όταν έφτασα στην αρκτική μεγαλόνησο. Ότι φοβάσαι αυτό ακριβώς θα συμβεί.
Εκείνο που δεν μπορεί να ακυρωθεί είναι ο δρόμος. Αυτό μας ανήκει απαράγραπτα και είναι το πιο σπουδαίο και ίσως το μόνο που υπάρχει. Όλα είναι δρόμος.

Πηγαίνοντας για τα Κύθηρα χειμώνα,συνάντησα πολλά κουρσάκια , πολλά 4Χ4 και λιγοστούς μόνο αναβάτες. ( Το χαιρετισμό με τα φώτα ! Μην τον ξεχνάτε ποτέ...) Δύο μεγάλα supersport που για χιλιοστή φορά μου απόδειξαν ότι μια κίνηση με 150 είναι ακινησία. Ένα λογικότερο , όρθιο R – 1200 . Ένα scooter που ταξίδευε...
Αυτοί οι λίγοι , συμμετείχαν , ζούσαν , έψαχναν. Μια απλή αφορμή για να βγεις στο δρόμο δίνουν τα Κύθηρα αλλά αυτό τελικά είναι που μετράει.
Το πλοίο της γραμμής , στις 9 ακριβώς , έτσι κι αλλιώς θα χαθεί.


ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΚΛΗΝΟΣ





Υστερόγραφα:

... Το χάσαμε το πλοίο της γραμμής.

Όλα ξεκίνησαν από τη λάθος ώρα που επέλεξε το καράβι να φεύγει από τη Νεάπολη για τα Κύθηρα. Στις 9 κάθε πρωί βολεύει μόνο τους Νεαπολίτες επίδοξους επισκέπτες της Νήσου , άντε και τους Σπαρτιάτες , δηλαδή σχεδόν κανένα. Οι Αθηναίοι πρέπει να διανυκτερεύσουν στη Νεάπολη.
Εγώ και ο Πάνος (φίλος και συχνός συνταξιδιώτης σε 2 τροχούς) προτιμήσαμε τη γειτονική – και πιο ενδιαφέρουσα – Μονεμβασία. Η μοίρα τόχε. Να χάσουμε τη μία από τις τρεις διαθέσιμες για τα Κύθηρα μέρες.
-“Φύγε εσύ νωρίτερα αύριο με την KAWASAKI και θα σε βρω στη Μονεμβασία με τη Μπέμπα “ (R- 1150 GS). Είπε ο Πάνος.
- “Έχεις να τη βγάλεις καιρό . Κυκλοφορείς καθημερινά με το BEVERLY (200) . Δες από σήμερα μπαταρίες , λάστιχα κλπ.” Είπα εγώ.
- “Δεν έχει τέτοια προβλήματα η Μπέμπα .” Είπε ο Πάνος.

Ο επόμενος διάλογος έγινε στη Μονεμβασία. Εγώ εκεί από τις 5. Ο Πάνος κατέφθασε θριαμβευτικά κατά τις 10 το βράδυ. Όχι με τη GS. Με το scooter !
- “ Άσε έχω παγώσει , το κανονικό μπουφάν μου είναι στη βαλίτσα της Μπέμπας.” Είπε ο Πάνος.
- “ Tι έγινε , γιατί δεν απαντούσες στις χιλιάδες κλήσεις . Γιατί με το BEVERLY .” Είπα εγώ.
- “ Δώσε μου το μπουφάν σου και ανέβα στο scooter να τσιμπήσουμε κάτι εδώ κοντά , λιμοκτονώ !” Είπε ο Πάνος.

[ Βεβαίως η Μπέμπα μετά από κανα δίμηνο σε υγρή αποθήκη δεν έπαιρνε. Στοιχειώδες. Βεβαίως το ταλαιπωρημένο διακοσάρι scooter ήλθε από την Αθήνα με 100 (και με τη θερμοκρασία να αναβοσβήνει στις ανηφοριές) και βεβαίως τα κλειδιά του κοιμήθηκαν το βράδυ στην τσέπη του δικού μου δανεισμένου μπουφάν.]

Την άλλη μέρα , φόρεσα το μπουφάν μου (λογικό δεν ήταν;) , ανέβηκα στη ZR και την έκανα για Νεάπολη (45 χλμ) , νωρίτερα από τον Πάνο. Έτσι το συνηθίζουμε γιατί εγώ φλερτάρω πάντα με το άγχος ενώ ο Πάνος την καταβρίσκει να κυνηγάει τα δευτερόλεπτα.
Όμορφη η Νεάπολη το πρωί , όλα ιδανικά, 8:40 και το πλοίο έτοιμο στην αποβάθρα για αναχώρηση στις 9.
Τότε ήταν που έβγαλα το κινητό και είδα με τρόμο : 15 Αναπάντητες κλήσεις - Ένας αριθμός.
Κατάσταση πανικού . Τι να του συμβαίνει;
-“ Tι έπαθες ;” Είπα εγώ.
-“ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ BEVERLY , ΓΑΜΩΤΟ ! Είναι στο Μπουφάν σου !”
Είπε ο Πάνος.



Ζηλεύω τον Κοσμά

Με τον Κοσμά το γιατρό , βέρο Κυθήριο - Ποταμίτη, υπηρετήσαμε μαζί στο 565 ΤΠ στον Έβρο. Ήταν ο “Iατρός της μονάδος”.
O Κοσμάς μεγάλωσε στα Κύθηρα όπου έπαθε έρωτα με τον τόπο του. Τα ίδια και χειρότερα όμως έπαθε , στην πορεία , και με τη δουλειά του. Πολλά χρόνια στο Ιπποκράτειο έχει χειρουργήσει , με μεγάλη τέχνη , γνώση επιστημονική και αγάπη ,περίπου όλους τους ασθενείς συντοπίτες του. Γιατρός με “Γ” κεφαλαίο .
Και τι δεν έκανε ο Κοσμάς όλα αυτά τα χρόνια. Από χειρουργική μέχρι Ιστορικές έρευνες και από κατασκευές τέχνης μέχρι ερασιτεχνική δημοσιογραφία . Σε όλα με ξεχωριστές επιδόσεις. Ακόμη και στο σκάκι ,που εγώ τον έμαθα , έφθασε στο σημείο να με παίρνει για πλάκα. Μόνο στα φανάρια μένει πίσω, γιατί δεν τα κατάφερε ή δεν θέλησε ν΄ανέβει σε κάτι δυνατότερο από ένα TYFOON 80.

Πριν ένα χρόνο , ο Κοσμάς πήρε μια απόφαση ζωής. Δέχτηκε θέση Διευθυντή στο Νοσοκομείο Κυθήρων και μετά από πολλά χρόνια στην Αθήνα μετακόμισε ξανά στον τόπο του . Με όραμα και διάθεση για παραπέρα πολυεπίπεδη προσφορά.
Δεν ήταν χωρίς κόστος η επιλογή. Ήταν ανατροπή και θυσία για κάποιο ιδανικό ζωής , που θέλει δύναμη και κότσια. Το νησί το χειμώνα δείχνει τα δόντια του στους αμάθητους , μην το ξεχνάμε.
Η στόχευση του αληθινού νοήματος . Το μεγάλο ζητούμενο όλων των ανθρώπων, σε όλες τις εποχές. Οι περισσότεροι διστάζουμε μπροστά στο ξεβόλεμα. Φοβόμαστε το άγνωστο και το ρίσκο. Οι λίγοι προχωράνε .
Κι αυτών την παρουσία η ζωή την υπογραμμίζει.