Ταξίδι στα Κύθηρα

ΚΥΘΗΡΑ

Οδοιπορικό στον τόπο και το χρόνο


…Εγώ μονάχα το μπορώ στην οικουμένη
το χαϊδολόγημα να γεύομαι απ΄τα χείλι
του Κρητικού , του Ιόνιου , του Αιγαίου.
Και γώ , στο φίλημα και γω να μη διαλέγω …
Ας τους κι ας λένε πως ονείρατα και πράξη
έχουν χωρίσει και δεν ζούνε ταιριασμένα.
Δεν θ΄αξιώθηκαν ως τα Κύθηρα ταξίδι …
ΠΑΝΟΣ ΦΥΛΛΗΣ



Ταξίδι ως τα Κύθηρα αξιώθηκα κάμποσες φορές .
Εδώ και κάπου 25 χρόνια έρχομαι και ξανάρχομαι και κάθε φορά όλο αλλιώτικα τα βρίσκω . Μεταλλαγμένα ως αγνώριστα , από εντελώς οικεία ως απλά κάτι να θυμίζουν . Πασχίζω μετά ν΄αξιολογήσω : Για το όφελος ειν΄ οι αλλαγές ή για τη ζημιά. Τόσο που πριν τον κάθε ερχομό σαν ένας φόβος μια ανησυχία να με σφίγγει. Τι καινούριο θα βρω τώρα . Και τι απ΄ τα παλιά έχει πλέον ακυρωθεί .
Η ερημία των τόπων . Τα λησμονημένα νησιά που μόνο το χειμώνα αποκαλύπτονται. Και “oι ειδήσεις που δεν υπάρχουν καθόλου τον Αύγουστο “ αφού ο Αύγουστος είναι ένας μήνας που δεν ανήκει στην πραγματική ζωή.
Το χειμώνα λοιπόν. Η αληθινή αγάπη φαίνεται στα δύσκολα . Και η δική μου για τα Κύθηρα , τώρα θα δοκιμαστεί ,για πρώτη φορά που φτάνω με τα κρύα του Φλεβάρη , εντελώς αντισυμβατικά και παράλογα. Πάνω στην βυσσινί KAWASAKI ZR – 7.



1.Ο τόπος και οι άνθρωποι.

Όποιος προσπαθήσει να εντάξει τα Κύθηρα σε κάποια καθαρή λογική , έχασε. Ούτε ταξινομούνται μα ούτε και προσδιορίζονται. Δείχνουν να υπακούουν μονάχα σε αντιφάσεις :

Είναι Επτάνησα αλλά και Νομαρχία Αττικής ( ! )
Είναι δύο βήματα από τη “ μεγάλη στεριά “ αλλά με προσέγγιση αρκετά μπελαλίδικη.
Είναι μικρά σε εμβαδόν και πληθυσμό αλλά με έρμα σοβαρό σε πολιτισμό και παράδοση.
Είναι γενικώς και δεν είναι…
Παρά τις προσπάθειες των καιρών να εντάξουν το νησί στην τουριστική “ πανελληνοποίηση “ εκείνο αντιστέκεται (όσο είναι εφικτό) και μάλλον κρατάει χαρακτήρα.

Άς τα πάρουμε όμως με τη σειρά ξεκινώντας από την πύλη εισόδου , το Διακόφτι.
Το νέο λιμάνι λοιπόν του νησιού ,σε μένα τουλάχιστον δεν κάθεται καλά. Στα Κύθηρα υπάρχουν δύο εποικιστικοί πόλοι ένας στο νότο με τη Χώρα, το Καψάλι και το Λιβάδι και ένας βόρεια με τον Ποταμό , Καραβά και Αγία Πελαγία. (Αν σπεύσατε να υποψιαστείτε ότι πιθανόν να υπάρχει κάποια άτυπη αντιδικία μεταξύ βορρά και νότου , έχετε απόλυτο δίκιο.) Πρωτύτερα το καράβι έβγαινε στην Αγία Πελαγία και ήταν βολικότερο για το Βορρά. Τώρα στο Διακόφτι είναι μάλλον στην άκρη του πουθενά και μακριά από όλους. “Να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα.”
Άσε που το Διακόφτι σαν σημείο υποδοχής δεν λέει . Δηλαδή δε λέει τίποτε. Για ένα τόσο ελκυστικό και ιδιαίτερο - κατά τα υπόλοιπα – τόπο.
Πιο μέσα στο νησί τα θέλγητρα είναι πολλά. Και για όλα τα γούστα.
Όποιος επιζητεί την τυποποίηση της Μυκόνου – Σαντορίνης τραβάει προς το Νότο , στο Καψάλι και τη Χώρα. Έχοντας βέβαια κατά νου ότι το αντίγραφο πάντα χάνει , σε σύγκριση με το πρωτότυπο.
Όποιος θέλει ηρεμία (και δροσερότερα βράδια το καλοκαίρι) διαλέγει Ποταμό και Αγία Πελαγία.
Όποιος ψάχνει παραλίες θα ρωτήσει και θα βρει το Καλαδή , το Χαλκό , τη Λυκοδήμου . Ο γενικός κανόνας ότι το πλέον δυσπρόσιτο είναι αυτό που σε στέλνει στο ταμείο ισχύει και εδώ. Σκιές βέβαια μην ψάχνετε , σχεδόν πουθενά.
Οι φυσιολάτρες της στεριάς και οι πεζοπόροι της υπαίθρου δεν το φαντάζονται αλλά θα βρουν εδώ ένα κρυφό παράδεισο : τα λαγκάδια ! Δεν υπάρχει ελληνικό νησί – μάλιστα δε τόσο μικρό – με τέτοιο φυσιογραφικό πλούτο. Πραγματική αποκάλυψη για όσους ξεγελάστηκαν από την εξωτερική όψη του νησιού , τη φαινομενικά άγονη. Πέρα από τη πασίγνωστη “Nεράιδα “ στο Μυλοπόταμο ( Εδώ

, έρχονται όλοι , ίσως γιατί έχει καφετέριες – αντίστοιχο πλεονέκτημα διατηρεί και ο Λυκαβηττός ως προς την Ακρόπολη. ) , υπάρχουν καταπληκτικοί και τελείως άγνωστοι λαγκαδότοποι , σχεδόν σε ολόκληρο το νησί. Με ενδιαφέροντα μονοπάτια μέσα σε οργιαστικό πάντρεμα νερών και βλάστησης. Κοντά στην Αγία Πελαγία , ένας απ΄αυτούς. Στην κακή Λαγκάδα προς Παληόχωρα , άλλος. Στον Καραβά ένα ακόμα λαγκάδι, εκπληκτικής ομορφιάς. Εδώ και το “Αμήρ Αλή” ένα κεντράκι σε σπάνια , χαρισματική τοποθεσία , χαρισματικό και το ίδιο , Εμπειρία !
Εκεί που το νησί τελειώνει στο βορρά είναι η Πλατειά Άμμος. Όπου τάχεις όλα, ατμόσφαιρα , φοβερή θάλασσα , ησυχία και ουζοψαροκατανύξεις στου Μηνά. Αν βρεις και ικανοποιητικό κατάλυμα , βάζεις υποθήκες για αξέχαστες διακοπές , αν και τα κριτήρια των ανθρώπων σπάνια συμβαδίζουν. Σκέφτομαι ότι εδώ θάπρεπε νάναι και το λιμάνι του νησιού , που είναι μονάχα 20 λεπτά από απέναντι. Απλή σκέψη. Αυτοί που αποφασίζουν όμως είναι σίγουρα σοφότεροι.

Η διαχείριση του επισκέπτη τώρα. Χμ... Εδώ μάλλον υπάρχει κάποιο προβληματάκι. Όχι ότι δεν είναι ικανοποιητική η φιλοξενία στα Κύθηρα . Όχι αυτό. Ίσως μάλιστα και να υπερβαίνει ποιοτικά το μέσο όρο. Απλά δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ την κυριαρχούσα ισοπεδωτική λογική. Κάποιοι νεόκοποι επιχειρηματίες έχουν στο οπτικό τους πεδίο κύρια τον κερδοφόρο ισολογισμό και ελάχιστα τον ξένιο Δία , καθόλου τις παραδόσεις του τόπου . Που να θυμούνται αυτοί εκείνο τον Πιέρρο, με την παλιά ταβέρνα στο Λιβάδι ,που τάιζε χωρίς χρήματα τον κάθε άφραγκο διερχόμενο. Πολλά όμως ζητάμε για τη νέα εποχή.
Ο άνθρωπος . Το έμψυχο στοιχείο είναι που χαρακτηρίζει τα πάντα. Οι πρασινάδες και οι παραλίες είναι καλές αλλά υπάρχουν άλλα πράγματα περισσότερο που μετράνε.
Το από αιώνων κυριακάτικο παζάρι στην πλατεία του Ποταμού ! Πανκυθηραικό ραντεβού κυρίως για επικοινωνία . Ποιο παζάρι, πρόσχημα είναι το παζάρι.
Το μικρό βιβλιοπωλείο του χωριού , με την παλιά ταμπέλα “ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ” , γλυκύτατο. Αν δεν δω το αφεντικό του τον Στράτη τον Θεοδωρακάκη , είναι σαν να μην ήλθα καθόλου στο νησί. Είναι η ολοζώντανη ψυχή του Ποταμού , από τους λίγους ανθρώπους που δίνουν καθημερινά και τη ψυχή τους για τον τόπο. Μπήκε ήδη στην ένατη 10ετία της ζωής του αλλά μην κολλάτε, ανεβοκατεβαίνει Ποταμός – Πελαγία για πλάκα με τα πόδια. Φανατικά πρώτος και αρωγός σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα . Εμπνευστής και δημιουργός της τοπικής Φιλαρμονικής και χορωδίας . Πάντα παρών
σε κάθε προσπάθεια για το καλύτερο, σε πείσμα της εποχής που μονάχα το ατομικό βόλεμα αποθεώνει.
Μπείτε στο “ ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ “ και απευθύνετέ του - τι κι αν δεν τον ξέρετε - ένα “ Γεια σου κύριε Στράτη” . Η επαφή με σημαντικούς ανθρώπους , ότι πιο πολύτιμο έχουμε.





2.Το νησί της Αφροδίτης .

Καλύτερα απ όλους τη “φωτογράφησε” ο Boticceli ! Τη θεά που αναδύθηκε από τη θάλασσα μέσα σ ένα τεράστιο πανέμορφο κοχύλι και ευλόγησε τον έρωτα και σκόρπισε τη χαρά του σ όλη την οικουμένη . Ένα από τα πιο συναρπαστικά όνειρα του αρχαίου κόσμου .
Γιατί άραγε το κάθε τι όμορφο και γλυκό να είναι παραμύθι ενώ επίσημο καθεστώς μόνο η νηστεία και η απαγόρευση ; Άσε που δεν σηκώνονται εκείνες οι πέτρινες πλάκες με τα τόσα “ ού…” του Μωυσή.
Βγήκε λοιπόν η θεά από τη θάλασσα και ήταν η στεριά των Κυθήρων που πρωτοπάτησε και το υιοθέτησε το νησί και γέμισε ο τόπος ναούς και ιερά, δικά της . Η θεά του έρωτα , που τα παλιά , ανεξιχνίαστα χρόνια του Ομήρου , αποδιοργάνωσε τα μυαλά της Ελένης και του Πάρι και κλέφτηκαν - στα Κύθηρα την έκλεψε - και την πήγε στην Τροία και έγινε έτσι ο μεγάλος πόλεμος.
Βασιλικό ζευγάρι. Η Ελένη , σύζυγος του Μενέλαου και ο Πάρις γιος του Πρίαμου , της Τροίας. Ήταν ο απόλυτος ορισμός της Μοιχείας - αλλά για τους Αρχαίους , ως φαίνεται, (όπως και για την Αρλέτα), “αν θες ν αγιάσεις , πρέπει ν αμαρτήσεις “. Γι αυτό και στους μετέπειτα χρόνους, η Ελένη , αυτό το ιδεώδες της γυναικείας ομορφιάς, λατρεύτηκε κι εκείνη σαν θεά. Μέσα σε ανάκτορο του Μενέλαου , που είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπήρχε στα Κύθηρα (κάτι σαν εξοχικό του Βασιλιά της Σπάρτης ), εκτός από αυτά της Αφροδίτης, βρέθηκαν και αγάλματα της Ελένης.
Ως και θαύματα έκανε η ωραία Ελένη. Λέγεται ότι κάποτε – αρκετούς αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού – και ενώ είχε ήδη αποδημήσει εις … Όλυμπον , δέχτηκε τις προσευχές μιας μητέρας από τα Κύθηρα που είχε ένα πολύ άσχημο κοριτσάκι. Υπέκυψε λοιπόν , η Ελένη , στις ικεσίες της και το μεταμόρφωσε στην ωραιότερη νέα του νησιού !
ικά, τα παλιά χρόνια όλη η Μεσόγειος μια γειτονιά ήταν . Την Αφροδίτη ας πούμε την είχαν όλοι , δεν υπάρχει Ελληνικό νησί να μη την διεκδικεί . Ως και οι Φοίνικες είχαν μια δική τους (λίγο πιο άσχημη) που την λέγαν Αστάρτη κι από κει μάλλον μεταλαμπαδεύτηκε στην Ελλάδα . Οι Φοίνικες μάλιστα χρεώνονται και μια ιστορική κουμπαριά με τα Κύθηρα, αφού ο Κύθηρος (ο νονός του νησιού) ήταν ο γιος του Φοίνικα , γενάρχη της φυλής τους. Ήταν και δισεγγονός του Ποσειδώνα από παράνομη σχέση του θεού αλλά αυτό μην το πείτε σε κανένα.
Διεκδικείται λοιπόν η Αφροδίτη αλλά τα πιο αξιόπιστα ντοκουμέντα είναι καταχωρημένα εδώ, στο ληξιαρχείο Κυθήρων.
Λεηλατημένο (από Βρετανούς , ποιους άλλους ) μαρμάρινο αέτωμα που βρέθηκε στα Κύθηρα το 1798 , γράφει :

“ ΝΑΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΘΕΑΣ, ΚΥΡΙΑΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ “.

Τέτοιες κυρίες – θεές νάχαμε , και τι άλλο…



3.Έχει ο καιρός γυρίσματα

Σήμερα οι Αφροδίτες και οι Κύθηροι έχουν αποτραβηχτεί στο πολύ βαθύ ασυνείδητο του νησιού. Στην (πνευματική) εξουσία βρίσκονται πλέον η πολύ παλιά πρωτοχριστιανική Ελέσα, η περίπου σύγχρονη Μυρτιδιώτισσα, (πάτε στο μοναστήρι της , αξίζει) , και ο Άγιος Θόδωρος του Μεσαίωνα. Αν σας αρέσουν τα πανηγύρια ,εδώ στα Κύθηρα βρίσκεται η προσωπική σας γη της επαγγελίας . Αυτό του Καραβά ειδικά, που οργανώνει τον Αύγουστο ο τοπικός σύλλογος “ Πορτοκαλιά ”, είναι άπαιχτο.
Η νεότερη ιστορία του νησιού πάντως δεν είχε μόνο πανηγύρια.

Ακρίτες δεν ξαγρυπνούσαν ποτέ σ αυτή την άκρη του Βυζαντίου και παραδοσιακά όλοι οι πειρατές της Μεσογείου εδώ έστηναν τα καλύτερα πάρτυ. Οι Βενετσιάνοι πλάκωσαν μετά το 1200. Τότε περίπου άρχισαν οι τυχοδιωκτικές εκστρατείες της Δύσης (τι μου θυμίζει…) να ταλαιπωρούν τα νησιά και τις χώρες της Ανατολής. “Ότι κατακτήσετε , δικό σας “ , έλεγαν τότε οι δόγηδες στους ευγενείς πλιατσικολόγους της αυτοκρατορίας τους . Κι έτσι μας προέκυψε ο Μάρκος Βενιέρης ,εκπορθητής των Κυθήρων ήδη από το 1204 και όλα τα μεταγενέστερα ενετικά λουλούδια , κάπου έξι ολόκληρους αιώνες.
Μετά την ενετοκρατία μετρήστε κατακτητές, δεσπότες και επικυρίαρχους :
Γάλλοι για λίγο (ευτυχώς) στα τέλη του 18ου αιώνα.
“Απελευθέρωση” ,το 1798, απ τον Ρωσσοτουρκικό στόλο
Σχετική ανεξαρτησία ως “ Επτανήσιος Πολιτεία” (Φόρου υποτελής πάντως , στο Σουλτάνο…) από το 1800 ως το 1807.
Και μετά για κάποια αρκετά χρόνια Αγγλοκρατία , μέχρι την ενσωμάτωση το 1864.
Ο ένας χειρότερος από τον άλλον , αν και κάτι άφησαν στο νησί ,κυρίως σαν υποδομή. ( Κι ο στραβός έχει πάντα κάποιο δίκιο.) Τούρκοι πάντως εδώ , σχεδόν δεν πάτησαν.

Όταν υψώθηκε η γαλανόλευκη στο κάστρο των Κυθήρων, τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός, που φάνηκε ότι όλα τα δεινά θα έπαιρναν τέλος. Εκείνο που τερματίστηκε ήταν μόνο η εθνική περιπέτεια .
Η ανέχεια και το πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης γέννησαν τη Μετανάστευση που έμελλε τον 20ο αιώνα να γίνει η μοίρα του νησιού. Το πόσοι έφυγαν προς Αμερική , Αφρική αλλά κυρίως προς Αυστραλία μετά το Δεύτερο πόλεμο είναι απροσδιόριστο. Ήταν πάντως πολλοί. Η δεύτερη και τρίτη γενιά τους μάλλον δεν είναι πια Κυθήριοι . Αν και προσπαθούν…
Όπως το ίδιο θα συμβεί με την πρόσφατη αντίστροφη μετανάστευση. Αυτή που γίνεται ΠΡΟΣ το νησί.
Για να δούμε . Τα Κύθηρα πριν δέκα χρόνια, είχαν δεν είχαν 2,5 με 3 χιλιάδες μόνιμο κόσμο. Σήμερα πρέπει νάναι κοντά στις τέσσερις. Πληθυσμιακή έκρηξη χάρη στους οικονομικούς μετανάστες. Αλβανοί οι περισσότεροι αλλά και Ρώσοι και Ουκρανοί και άλλοι Βαλκάνιοι . Πανσπερμία φυλών πάνω στο αρχαίο ελληνικό νησί της Αφροδίτης.
Ήλθαν , δούλεψαν, έφτιαξαν και αγόρασαν σπίτια (και 4Χ4 βεβαίως..) Πως λέγαμε κάποτε για τους δικούς μας . “Πρόκοψαν” .
Τα παιδιά τους , σχεδόν ελληνάκια από νωρίς . Ζωντάνεψαν τα σχολεία σ όλο το νησί. Στην Αγ. Πελαγία αίφνης, το δημοτικό , από 12 παιδιά , έγινε διθέσιο με 25.
Μόνο τα ξενάκια βλέπουν το φως του κόσμου εδώ στο νησί. Οι καθ αυτό Τσιριγώτες προτιμούν τα “Ιασώ” και τα “Υγεία” της Αθήνας. Κι εκείνα τα παλιά Κληροδοτήματα για σπουδές ,που βάζαν όρο “ …νάχει γεννηθεί στα Κύθηρα “ ποιος θα τα καρπώνεται ; Βεβαίως ,πλέον τα παιδιά των μεταναστών .(χα!).

Είναι φανερό, την τελευταία δεκαετία το νησί παίρνει τα πάνω του . Να δούμε όμως πως..
Το ν΄ ανοίξει ένα καινούριο ξενοδοχείο στο Καψάλι δεν λέει και σπουδαία πράγματα . Η τουριστική αγελάδα μπορεί εύκολα να αρρωστήσει, χώρια που κατεβάζει γάλα μόνο 40 μέρες το χρόνο.
Η αναβάθμιση όμως του Νοσοκομείου των Κυθήρων , λέει. Ήδη πάνω από 10 γιατροί επανδρώνουν τη δημόσια υγεία του νησιού.
Η κινητικότητα γύρω από την “ εγχώρια περιουσία “ , επίσης λέει.
“ ό,τι δεν είναι κανενός , είναι όλων μας “ αποτελεί με δύο λόγια το νόημα αυτού του ιστορικού θεσμού που μόνο εδώ ( Κύθηρα – Αντικύθηρα ) έχει επιβιώσει απ όλα τα Επτάνησα. Αν λειτουργήσει σωστά μπορεί να προσφέρει στο νησί υπερπολύτιμους πόρους και να λύσει σημαντικά του προβλήματα. Κοινόκτητος πλούτος που πρέπει να προστατευθεί, κύρια από το αδηφάγο κράτος.

Από μόνο του δεν γίνεται τίποτα . Υπάρχουν ευτυχώς στο νησί άνθρωποι ικανοί και αποφασισμένοι που ακούραστα δουλεύουν για όλα αυτά. Έχουν όμως ν αντιμετωπίσουν θηρία: Την αδράνεια , το συντηρητισμό, τη γραφειοκρατία. Και δεν είναι πολλοί…



4.Ταξίδι στα Κύθηρα

Όταν πριν από χρόνια ξεκινούσα για ταξίδι στη μακρινή Ισλανδία , είχα μέσα μου ένα κρυφό φόβο . Ότι αυτό το παγωμένο εξωτικό όνειρο της παιδικής μου φαντασίας , τώρα που ήρθε η ώρα να γίνει πράξη θ΄αποδεικνυόταν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
Διασχίζοντας όλη την Ευρώπη πάνω στη σέλλα της κατάφορτης YAMAHA (XJ 750 – seca) αυτό είχα στο νου. Και αυτό επιβεβαιώθηκε όταν έφτασα στην αρκτική μεγαλόνησο. Ότι φοβάσαι αυτό ακριβώς θα συμβεί.
Εκείνο που δεν μπορεί να ακυρωθεί είναι ο δρόμος. Αυτό μας ανήκει απαράγραπτα και είναι το πιο σπουδαίο και ίσως το μόνο που υπάρχει. Όλα είναι δρόμος.

Πηγαίνοντας για τα Κύθηρα χειμώνα,συνάντησα πολλά κουρσάκια , πολλά 4Χ4 και λιγοστούς μόνο αναβάτες. ( Το χαιρετισμό με τα φώτα ! Μην τον ξεχνάτε ποτέ...) Δύο μεγάλα supersport που για χιλιοστή φορά μου απόδειξαν ότι μια κίνηση με 150 είναι ακινησία. Ένα λογικότερο , όρθιο R – 1200 . Ένα scooter που ταξίδευε...
Αυτοί οι λίγοι , συμμετείχαν , ζούσαν , έψαχναν. Μια απλή αφορμή για να βγεις στο δρόμο δίνουν τα Κύθηρα αλλά αυτό τελικά είναι που μετράει.
Το πλοίο της γραμμής , στις 9 ακριβώς , έτσι κι αλλιώς θα χαθεί.


ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΚΛΗΝΟΣ





Υστερόγραφα:

... Το χάσαμε το πλοίο της γραμμής.

Όλα ξεκίνησαν από τη λάθος ώρα που επέλεξε το καράβι να φεύγει από τη Νεάπολη για τα Κύθηρα. Στις 9 κάθε πρωί βολεύει μόνο τους Νεαπολίτες επίδοξους επισκέπτες της Νήσου , άντε και τους Σπαρτιάτες , δηλαδή σχεδόν κανένα. Οι Αθηναίοι πρέπει να διανυκτερεύσουν στη Νεάπολη.
Εγώ και ο Πάνος (φίλος και συχνός συνταξιδιώτης σε 2 τροχούς) προτιμήσαμε τη γειτονική – και πιο ενδιαφέρουσα – Μονεμβασία. Η μοίρα τόχε. Να χάσουμε τη μία από τις τρεις διαθέσιμες για τα Κύθηρα μέρες.
-“Φύγε εσύ νωρίτερα αύριο με την KAWASAKI και θα σε βρω στη Μονεμβασία με τη Μπέμπα “ (R- 1150 GS). Είπε ο Πάνος.
- “Έχεις να τη βγάλεις καιρό . Κυκλοφορείς καθημερινά με το BEVERLY (200) . Δες από σήμερα μπαταρίες , λάστιχα κλπ.” Είπα εγώ.
- “Δεν έχει τέτοια προβλήματα η Μπέμπα .” Είπε ο Πάνος.

Ο επόμενος διάλογος έγινε στη Μονεμβασία. Εγώ εκεί από τις 5. Ο Πάνος κατέφθασε θριαμβευτικά κατά τις 10 το βράδυ. Όχι με τη GS. Με το scooter !
- “ Άσε έχω παγώσει , το κανονικό μπουφάν μου είναι στη βαλίτσα της Μπέμπας.” Είπε ο Πάνος.
- “ Tι έγινε , γιατί δεν απαντούσες στις χιλιάδες κλήσεις . Γιατί με το BEVERLY .” Είπα εγώ.
- “ Δώσε μου το μπουφάν σου και ανέβα στο scooter να τσιμπήσουμε κάτι εδώ κοντά , λιμοκτονώ !” Είπε ο Πάνος.

[ Βεβαίως η Μπέμπα μετά από κανα δίμηνο σε υγρή αποθήκη δεν έπαιρνε. Στοιχειώδες. Βεβαίως το ταλαιπωρημένο διακοσάρι scooter ήλθε από την Αθήνα με 100 (και με τη θερμοκρασία να αναβοσβήνει στις ανηφοριές) και βεβαίως τα κλειδιά του κοιμήθηκαν το βράδυ στην τσέπη του δικού μου δανεισμένου μπουφάν.]

Την άλλη μέρα , φόρεσα το μπουφάν μου (λογικό δεν ήταν;) , ανέβηκα στη ZR και την έκανα για Νεάπολη (45 χλμ) , νωρίτερα από τον Πάνο. Έτσι το συνηθίζουμε γιατί εγώ φλερτάρω πάντα με το άγχος ενώ ο Πάνος την καταβρίσκει να κυνηγάει τα δευτερόλεπτα.
Όμορφη η Νεάπολη το πρωί , όλα ιδανικά, 8:40 και το πλοίο έτοιμο στην αποβάθρα για αναχώρηση στις 9.
Τότε ήταν που έβγαλα το κινητό και είδα με τρόμο : 15 Αναπάντητες κλήσεις - Ένας αριθμός.
Κατάσταση πανικού . Τι να του συμβαίνει;
-“ Tι έπαθες ;” Είπα εγώ.
-“ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ BEVERLY , ΓΑΜΩΤΟ ! Είναι στο Μπουφάν σου !”
Είπε ο Πάνος.



Ζηλεύω τον Κοσμά

Με τον Κοσμά το γιατρό , βέρο Κυθήριο - Ποταμίτη, υπηρετήσαμε μαζί στο 565 ΤΠ στον Έβρο. Ήταν ο “Iατρός της μονάδος”.
O Κοσμάς μεγάλωσε στα Κύθηρα όπου έπαθε έρωτα με τον τόπο του. Τα ίδια και χειρότερα όμως έπαθε , στην πορεία , και με τη δουλειά του. Πολλά χρόνια στο Ιπποκράτειο έχει χειρουργήσει , με μεγάλη τέχνη , γνώση επιστημονική και αγάπη ,περίπου όλους τους ασθενείς συντοπίτες του. Γιατρός με “Γ” κεφαλαίο .
Και τι δεν έκανε ο Κοσμάς όλα αυτά τα χρόνια. Από χειρουργική μέχρι Ιστορικές έρευνες και από κατασκευές τέχνης μέχρι ερασιτεχνική δημοσιογραφία . Σε όλα με ξεχωριστές επιδόσεις. Ακόμη και στο σκάκι ,που εγώ τον έμαθα , έφθασε στο σημείο να με παίρνει για πλάκα. Μόνο στα φανάρια μένει πίσω, γιατί δεν τα κατάφερε ή δεν θέλησε ν΄ανέβει σε κάτι δυνατότερο από ένα TYFOON 80.

Πριν ένα χρόνο , ο Κοσμάς πήρε μια απόφαση ζωής. Δέχτηκε θέση Διευθυντή στο Νοσοκομείο Κυθήρων και μετά από πολλά χρόνια στην Αθήνα μετακόμισε ξανά στον τόπο του . Με όραμα και διάθεση για παραπέρα πολυεπίπεδη προσφορά.
Δεν ήταν χωρίς κόστος η επιλογή. Ήταν ανατροπή και θυσία για κάποιο ιδανικό ζωής , που θέλει δύναμη και κότσια. Το νησί το χειμώνα δείχνει τα δόντια του στους αμάθητους , μην το ξεχνάμε.
Η στόχευση του αληθινού νοήματος . Το μεγάλο ζητούμενο όλων των ανθρώπων, σε όλες τις εποχές. Οι περισσότεροι διστάζουμε μπροστά στο ξεβόλεμα. Φοβόμαστε το άγνωστο και το ρίσκο. Οι λίγοι προχωράνε .
Κι αυτών την παρουσία η ζωή την υπογραμμίζει.

Γαύδος

Στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Ο χάρτης ! Από το χάρτη αρχίζουν όλα. Εκεί διαμορφώνονται οι χαρακτήρες των τόπων. Εκεί πλάθονται οι ιδιομορφίες τους. “ Απ την έρμη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μας.”

Η Γαύδος είναι μακριά.

Μακριά από παντού. Στην άκρη της Κρήτης , της Ελλάδας και της Ευρώπης. Στην άκρη του πουθενά. Και στη μέση του Λιβυκού πελάγους, μπροστά από τις πύλες της Αφρικής.

Μη κρυβόμαστε , αυτός ήταν ο λόγος που είπαμε να πάμε.



1.Απόβαση στη Γαύδο

Η εικόνα μέσα στο γκαράζ του μινιμαλιστικού Ε/Γ – Ο/Γ “Σαμαριά” μου φάνηκε αστεία. Ανάμεσα σε συσκευασίες εμφιαλωμένων , trailer με κατσίκες και χύδην οικοδομικά υλικά οι δύο κούκλες : Η BMW R – 1150 GS (περισσότερο γνωστή σαν “μπέμπα“) και η ZR – 7 KAWASAKI, ένα κορίτσι του (ανοικτού) δρόμου, εντελώς ακατάλληλο για κακοτράχαλα νησάκια. Πλησιάζει, μετά από ένα δίωρο, η μικρή παντόφλα το λιμανάκι της Γαύδου , την Καραβέ αλλά… Σε απίστευτα κοντινή απόσταση δεν διακρίνεις … τίποτε.
Σιγά – σιγά κι αφού πατήσεις τη γη της Γαύδου αντιλαμβάνεσαι πως ναι , εδώ είναι κάτι σαν λιμάνι. Μια παράγκα εκεί, δύο κτίσματα πιο πέρα , μια βάρκα απόμαχη στη στεριά, ένα υπόστεγο που ζητάει λόγο ύπαρξης.
Παρόν και το κλασσικά άχαρο καφε – ταβερνείο με τα 3 - 4 “ενοικιαζόμενα“ στον όροφο και πέραν αυτών , τίποτε ; Όχι βεβαίως . Η έκπληξη βρίσκεται λίγο πιο πάνω αριστερά στο λόφο. Κτίσμα νεότευκτο , επιβλητικό, ίσως το μοναδικό στη Γαύδο που σχεδιάστηκε από χέρι αρχιτέκτονα, εντυπωσιακά άνισο σε σχέση με το φτωχό χαοτικό περιβάλλον. Η επιγραφή , εξ ίσου πομπώδης τα λέει όλα : « ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΓΑΥΔΟΥ » Τι συνέβη.
“Κάτι” γινόταν με τη Γαύδο πριν κάμποσα χρόνια , κάτι μουρμούριζε η Τσιλέρ . Κάποιοι θυμήθηκαν τη συνθήκη του Βουκουρεστίου , το 1913, με την οποία ενσωματώθηκε η Κρήτη στην Ελλάδα,( μήπως δεν έγραφε σαφώς και τη Γαύδο ; ). Ε όχι ρε παιδιά να σας χρωστάμε απόδειξη Ελληνικότητας ακόμα και για τη Γαύδο. Κι όμως αυτή η ηλίθια “αμφισβήτηση” μπορεί και να βοήθησε το νησάκι . Να κι ο Αστυνομικός Σταθμός , να κι ο λιμενοβραχίονας ,συν κάποιες ασφαλτοστρώσεις , όλα τα τελευταία χρόνια. Καθόλου άσχημα για την ξεχασμένη Γαύδο…
Στην Καραβέ δεν μένουμε με τίποτα. Παίρνουμε δρόμο , σε ενάμισι χιλιόμετρο είναι το Σαρακήνικο. Ουσιαστικά ότι συμβαίνει στη Γαύδο , συμβαίνει εκεί.



Σαρακήνικο, πιο Σαρακήνικο ; Ότι είχα ως τώρα στο μυαλό μου σχετικό με παραθαλάσσιους οικισμούς κατέρρευσε με πάταγο. Που είναι οι δρόμοι και η διαμορφωμένη παραλία , που κρύφτηκαν τα σπίτια , που είναι το κέντρο του χωριού , που κάποιο σημείο αναφοράς.
Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά υπάρχουν σ ένα ταπεινό επίπεδο και μ ένα δικό τους τρόπο αλλά δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Στην αρχή θα δεις διάφορα οικιστικά ή απλά δομικά στοιχεία πεταμένα εδώ κι εκεί , κάτι σαν ταβερνεία , κάτι σαν ενοικιαζόμενα. Μετά , το χάος αρχίζει λίγο να μορφοποιείται (θέλει πάντως το χρόνο του) , βρίσκεις άκρη , αλλά τελικά όλα συμβαίνουν στο μυαλό σου , είναι υποκειμενικά, επειδή απλά οι παραστάσεις που κουβαλάς από αλλού είναι αλλιώτικες..
Εδώ ο τόπος είναι μοναδικός.
Οι (λίγοι) άνθρωποι δείχνουν να βρίσκονται στο δικό τους κόσμο. Έλληνες και αλλοδαποί κινούνται σε ρυθμούς μάλλον ράθυμους , ούτε ιδιαίτερα πρόθυμοι , μα ούτε και αγενείς. Είναι αυτοί που είναι και σαν να μη καίγονται ιδιαίτερα για αλλαγές ή αναβάθμιση.
Αφού έφθασες ως εδώ , φαίνεται να λένε, πάρε ότι μπορείς από τον τόπο και μη ζητάς πολλά.
Η απέραντη πεντακάθαρη παραλία του Σαρακήνικου , από τα πρώτα που πήραμε. Αλλά περισσότερο γοητευτικός, ο έναστρος ουρανός του. Πιο λαμπερά άστρα σε επίπεδο θάλασσας δεν έχω ξαναδεί.

2.Ένας τόπος μοναδικός

Εδώ ναι , υπάρχει απόσταση από την πανελλαδική τυποποίηση – ισοπέδωση.
Και επειδή η τυποποίηση για να επικρατήσει θα πει πως κάτι προσφέρει , είναι ολοφάνερο ότι εδώ στη Γαύδο κάποια πράγματα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Να σας το πω αμέσως .
Στο νησί δεν υπάρχουν club και disco. Δεν υπάρχει οργανωμένη πλαζ ή camping. Δεν υπάρχουν bar ( Κάποιο που θ ανοίξει , λένε, στην παραλία του Κόρφου).
Ακόμα πιο πέρα , δεν υπάρχουν μαγαζιά . (Ούτε καν ένα …Bulgari ή Dolce Gabana, βρε αδερφέ..). Μονάχα μερικά εντελώς πρωτογενή minimarket.
Υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα , αλλά σε σοβαρή ανεπάρκεια. Κάποιες λίγες γεννήτριες και φωτοβολταικές μονάδες κάνουν ότι μπορούν.
Τέλος δεν υπάρχει σοβαρή συγκοινωνία, ειδικά το χειμώνα . Εκτός κι αν το καραβάκι που φτάνει σε 4 ώρες από την Παληόχωρα , δύο φορές τη βδομάδα (νοτιά επιτρέποντος ) θεωρηθεί σαν τέτοια.
Τότε άραγε γιατί ήλθαμε ;

Μια επαρκής απάντηση σ αυτό το “υπαρξιακό” ερώτημα μπορεί και να είναι : “μα ακριβώς γι αυτά που δεν υπάρχουν “. Η Γαύδος δίνει υπόσταση στην αρχέγονη φιλοσοφική απορία , pourquοi quelque chose plutÔt que rien, (γιατί κάτι κι όχι τίποτα) , είναι η νήσος του απλού και του στοιχειώδους. Ότι υπόσχεται είναι ακριβώς η απουσία.
Υπάρχουν ωστόσο κι εκείνα που ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ στη Γαύδο.

Όποιος ονειρεύτηκε τις απέραντες εξωτικές παραλίες του Ειρηνικού με τα γαλαζοπράσινα νερά (.. ενώ παράλληλα τον νευριάζουν οι φοινικιές ) έρχεται εδώ και πουθενά αλλού.
Όποιος εξιτάρεται ν ακούει τον ήχο της σιωπής , να ηρεμεί και να δραπετεύει από τους ρυθμούς της τρέλας , επίσης σπεύδει εδώ. Ο χρόνος στο απόμακρο νησάκι έχει άλλη υπόσταση και όλα τα ρολογάκια περίπου αχρηστεύονται.
Τέλος και δώστε προσοχή : Όποιος ψάχνει απέραντες πίστες cross και enduro, χωρίς να ενοχλεί ή να ενοχλείται από κανένα , κι αυτός εδώ. Όλο το νησί δικό του.

Η Γαύδος μπορεί να εξερευνηθεί μόνο με δύο μέσα, αμφότερα απαραίτητα και αλληλοσυμπληρούμενα. Τη μοτοσικλέτα και τα πόδια σας. Τέλος . Με αυτά τα δύο πας παντού.
Εξαντλείται κάπου η μηχανή κι εκεί ψάχνεις έδαφος να στηρίξεις το “νύχι ” . Τότε αρχίζει η ώρα του πεζοπόρου. Ειδικά αν βγεις στη Γαύδο με 17΄, πέλματα sport touring και 230 κιλά (όπως εγώ με τη ZR), η ώρα αυτή έρχεται πολύ νωρίς.
Κάποτε , δεν θυμάμαι την αφορμή , γράφτηκε στο “MOTO” πως το καταλληλότερο μηχανάκι για κάθε περιήγηση είναι “αυτό που έχουμε “ . Πλάνη. Το καταλληλότερο είναι “αυτό που δεν έχουμε”. Και στις περιηγήσεις και στη ζωή γενικότερα.

3.Εμπρός για το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης !

Κάπως ένοιωθα σαν τον Αμούνδσεν αρχές του 20ου αιώνα , μπροστά στην πρόκληση του Νότιου Πόλου. Το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας ;
Και της Ευρώπης ;
Τι λέτε μωρέ ! Και πόση σημασία νάχει…
Θυμάμαι ,πριν χρόνια, μια συνέντευξη του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι σε κάποιο κυριακάτικο αθηναϊκό φύλλο :
“ Ελλάδα και Λιβύη είμαστε τόσο κοντά , που αν γκαρίξει ένας γάιδαρος στη Γαύδο τον ακούμε απέναντι στη Ντάρνα ! “
Τόσο κοντά…

Έτσι είπαμε και μεις να φτάσουμε στο νότιο ακρωτήρι, ν αγναντέψουμε απέναντι την Κυρηναϊκή. (Εύκολο είναι ;)
Ξεκινήσαμε πρωί πρωί , εδώ στη Γαύδο ο ήλιος δεν αστειεύεται. Όχι ότι είχαμε καμιά ατέλειωτη μακροπορία. Η ΖR και η (μπέμπα) R- 1150 είχαν μπροστά τους 5 ολόκληρα ασφάλτινα χιλιόμετρα ως την “πρωτεύουσα” Καστρί και άλλα δυόμισι δύσκολα ( ειδικά για τη ZR) χωμάτινα μέχρι τον οικισμό Βατσιανά. Μετά , ποδαρόδρομος , μια ώρα , ως το Ακρωτήρι. Το λένε “Τρυπητή” όπως και πάρα πολλά ακρωτήρια στα Ελληνικά νησιά ( μην το ψάχνετε , γλωσσολογικό παράδοξο).
Η άσφαλτος πολύ καλή , αλλά λίγη ( δύσκολο να παρουσιάσει εδώ η SUZUKI τη νέα GSX-R) , φτάνεις σχεδόν αμέσως στο Καστρί. Δηλαδή πιο Καστρί , περισσότερο θα τόλεγα μια πύκνωση ανθρώπινων παρεμβάσεων στη γύρω ημιερημική ύπαιθρο.
Παρεμβάσεων ποικίλων , ετερόκλητων , προσπάθησα να δώσω ένα ορισμό και απέτυχα , χωριό πάντως δεν είναι. Ένα ερείπιο εδώ, μια μάντρα πιο πέρα , δύο πρόχειρα κτίσματα , ένα παλιό φορτηγάκι , κάποιοι τσιμεντόλιθοι στοιβαγμένοι για χτίσιμο, όλα σε απόλυτη αταξία και σύγχυση. Αυτή είναι εξ άλλου η τυπική εικόνα της Γαύδου.
Θα στοιχημάτιζα πως το χωριό είναι εντελώς ακατοίκητο αν δεν άκουγα κάπου τον ήχο ενός σφυριού. Που ακούστηκε ; Απροσδιόριστο. Νάτο και πάλι… Η έκπληξη πάντως βρίσκεται ψηλά στο λόφο, το “Δημοτικό Σχολείο Γαύδου” που φαίνεται να λειτουργεί , το χειμώνα. Να και το Αγροτικό Ιατρείο. Κι όμως είναι χωριό!

Στα Βατσιανά ωστόσο βρήκαμε ανθρώπους . Τρεις – τέσσερις και ανάμεσά τους τον εφημέριο της νήσου Μανώλη Μπικογιαννάκη , που μας είπε για τη Γαύδο όσα δεν βρίσκονται στο διαδίκτυο. Μάθαμε για το Σχολείο που παρέμεινε κλειστό 18 ολόκληρα χρόνια από το 81 ως το 98 που ξανάνοιξε θριαμβευτικά . Σήμερα έχει 6 παιδιά. Λέγεται μάλιστα πως όταν έστω και ένα από αυτά τελειώσει , θ ανοίξει εδώ και Γυμνάσιο του ενός (!) μαθητή, αφού δεν είναι εύκολο 12χρονα παιδιά να ξενιτεύονται στην Κρήτη . Τους το έταξαν . Θα γίνει ;
Θάναι πάντως άλλη μια πρωτοτυπία για τη Γαύδο , τη μία και μοναδική.

Κατηφορίζουμε με τα πόδια για το ακρωτήρι.
Φράχτες απ τα παλιά , πηγάδια χωρίς νερό , που και που κέδροι μάλλον καχεκτικοί , ζώα μισοεγκαταλειμένα. Κάποτε υπήρχαν στο νησί πάνω από 10 000 κεφάλια , σήμερα ούτε χίλια.
Φτάνουμε κάποτε στην “υπερνότια ” Τρυπητή. Λίγο αμήχανοι. Είναι ένα ακρωτήρι περίπου όπως όλα . Τι νοτιότερο και βορειότερο , της Ευρώπης και του Κόσμου. Τα όρια , εμείς τα βάζουμε , μέσα στο μυαλό μας είναι.
Η Αφρική απέναντι , αλλά πούντην ; Πάνω από 150 μίλια κύματα μακριά . Μην τρελαθούμε φίλε Μουαμάρ που άκουσες το Γάιδαρο από τη Γαύδο…

4.Η νήσος Ωγυγία και η Καλυψώ

Κάποιος ιστοριοδίφης ειδικευμένος στη Γαύδο ας με διαψεύσει αλλά θαρρώ ότι αυτή η ομηρική νύμφη , η Καλυψώ, είναι ( μετά τον Πανάγαθο ) η πλέον πανταχού παρούσα οντότητα . Το στίγμα του νησιού της - της μισομυθικής Ωγυγίας - διεκδικείται από τη Γαύδο αλλά και από τα μισά περίπου νησιά της Μεσογείου . Από τη Μάλτα ως τη Σικελία και από το Γιβλαρτάρ (!) ως τους Οθωνούς της Κέρκυρας . Βγάλτε άκρη.
Να έμεινε εδώ στη Γαύδο ο πολυμήχανος Οδυσσέας , 7 ολόκληρα χρόνια αιχμάλωτος στον έρωτα της Καλυψώς; Μπορεί. Κι έτσι να έγινε , το γεγονός αυτό δεν επηρέασε τη ιστορική μοίρα του νησιού που ακολουθούσε πάντα τη μεγάλη γειτόνισσα την Κρήτη. Το νησί είναι Κρήτη.
Από τους Ρωμαίους ως το Βυζάντιο κι απ τους Τούρκους ως τους Ενετούς . Οι τελευταίοι την είχαν τη Γαύδο και σαν τόπο εξορίας των “άτακτων” Κρητικών . Επιλογή που αργότερα μιμήθηκε και η δικτατορία του Μεταξά (όχι θα το ξέχναγε…). Υπήρξαν και κάποιοι αυτοεξόριστοι εδώ , από τα Σφακιά. Όταν αγρίευε η βεντέτα…
Έτσι κι αλλιώς οι ολιγάριθμοι Γαυδιώτες έχουν πολλά κοινά με τη νότια Κρήτη και ειδικά με τους Σφακιανούς. Είναι το ίδιο τραχείς και ανυπότακτοι. Και πώς να μην είναι . Σκληρή και δύσκολη η επιβίωση στο απόμακρο νησί, έρμαιο στους καιρούς και τους (διαχρονικά,παντοειδείς ) πειρατές. Γι αυτό και έμενε σχεδόν πάντα στο οικιστικό περιθώριο.
Μάλιστα ,όχι σπάνια, οι άνεμοι της ιστορίας μύριζαν για εδώ πλήρη ερήμωση. Ειδικά στη σύγχρονη εποχή ,μετά τη δεκαετία του 50 η καμπύλη πήγαινε προς το μηδέν, σχεδόν κατακόρυφα.. Έπειτα κάτι συνέβη.
Ήλθε το ρεύμα το 86 (με την όποια μορφή), το τηλέφωνο λίγο μετά. Τα παλιότερα χρόνια όταν πέθαινε κάποιος ,άναβαν φωτιά στη βόρεια ακτή να τη δουν απ τα Σφακιά να στείλουν παπά για την κηδεία. Παρούσα τώρα και η κινητή τηλεφωνία, “ουδέν κακόν αμιγές καλού”.
Ήλθαν και οι οικονομικοί μετανάστες . Κάτι κινείται πια και μάλιστα ζωηρά.
Η ερώτηση , πόσους μόνιμους κατοίκους έχει σήμερα η Γαύδος , είναι χωρίς νόημα. Οι μετακινήσεις ξένων και Ελλήνων είναι συνεχείς και ανεξέλεγκτες . Πάντως καμιά ογδονταριά ψυχές θα είναι ακόμα και το χειμώνα .
Λιγοστοί αν λογαριάσουμε τους τετρακόσιους και πλέον που επιβίωναν εδώ πριν πέντε δεκαετίες. Ο παπα-Μανωλιός μάλιστα- που τάχει ψάξει – έκανε λόγο μέχρι και για 8 000 κατοίκους και έδρα επισκοπής ! Μιλάμε για πυκνότητα Manhattan. Πότε ; Tο 1 000 μ.Χ.

5.Να πάμε στη Γαύδο !

Να πάμε , όμως γιατί να πάμε… Σε ένα “ξεροβράχι” που ούτε καν η ελιά δεν ευδοκιμεί , που φεύγοντας τίποτα δεν έχει να σου δώσει , έτσι για σουβενίρ…
Που για να φτάσεις περνάς μια μικρή Οδύσσεια. Όμως…

Όμως, πολύ απλά η Γαύδος είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ. Μια απλή λέξη με τεράστιο έρμα. Και ίσως γι αυτό ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΗ. Πολύ σημαντική αυτή η διάσταση.
Κάθε καινούρια μέρα ,η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ τη σημαδεύει μέσα στα μάτια για να τη σκοτώσει τη Γαύδο.
Όλοι ζητούν ν αναπτυχθεί το νησί , να ξεφύγει απ τη γραφική του μιζέρια, αλλά πως;
Υπάρχει η ήπια, η οικολογική εκδοχή ,με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα του τόπου. Τη σκέφτεται άραγε κανείς ;
Αντίθετα: Πριν κάπου δέκα χρόνια , προχωρούσε σχέδιο για εγκατάσταση βιομηχανικής μονάδας CONTAINER στη γειτονική Γαυδοπούλα . Το νησάκι θα ισοπεδωνόταν εντελώς ενώ η Γαύδος θα γινόταν ένα υπερσύγχρονο sleeping town για εκατοντάδες εργάτες και στελέχη. Γλίτωσε τότε.
Σήμερα η παραλία του Άη Γιάννη δέχεται πλήθος ελεύθερων κατασκηνωτών σε στυλ “Mάταλα” , ενώ και κάποιοι άλλοι θάταν ευτυχείς νάβλεπαν στη μικρή Γαύδο ένα ακόμη υπερτουριστικό “in” προορισμό. Αν επικρατήσει αυτή η λογική , χαιρετίσματα.
Η γεωγραφική θέση , η “έρμη η απόσταση” είναι αυτό που, ως τώρα, τη γλιτώνει. Που να φτάσουν , οι ορδές , εκεί κάτω.

Εμείς να φτάσουμε και να ξαναπάμε…
Η Γαύδος είναι ένα απομεινάρι από το γλυκό και νοσταλγικό παρελθόν, ακόμα ολοζώντανο στα μάτια μας. Δεν μας έμειναν και πολλά.
Όσο μένει αυθεντική ας τη χαρούμε.
Σε λίγο ίσως σαρωθεί κι αυτή . Από το χρόνο.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΚΛΗΝΟΣ

ΠΑΡΕΝΘΕΤΟ

Info…

...για όσους βαριούνται αφόρητα το διαδίκτυο :
Γαύδος . Μικρό νησάκι των 32 τετ. χλμ. (περίπου το μισό της Αίγινας), κάπου 20 μίλια νότια από τη νότια ακτογραμμή της δυτικής Κρήτης.
Ακτοπλοϊκά απέχει 36 μίλια και σχεδόν 4 ώρες απ την Παλιόχωρα Σελίνου, με την οποία συνδέεται όλο το χρόνο , καιρού επιτρέποντος , κάθε Δευτέρα και Πέμπτη. Η Παλιόχωρα είναι για τους Γαυδιώτες η “μεγάλη στεριά”, έχουν εκεί ολόκληρη συνοικία.
Για τους επισκέπτες , βολεύει καλύτερα το δρομολόγιο από Χώρα Σφακίων -21 μίλια και 2 ώρες- που λειτουργεί τους θερινούς (μόνο) μήνες, σχεδόν καθημερινά. Τα λιμεναρχεία Παλιόχωρας και Χώρας Σφακίων παρέχουν προθυμότατα κάθε πληροφορία για πιθανές μεταβολές στα δρομολόγια .Το ναύλο για άτομο και μηχανή δεν είναι ότι ακριβώς θα λέγαμε φθηνό. Το δυσπρόσιτο και ιδιαίτερο πληρώνεται.
Δωμάτια υπάρχουν αρκετά κύρια στο Σαρακήνικο και κάποια λίγα στην Καραβέ ή στον Κόρφο.Προσφέρουν τα εντελώς απαραίτητα. Τελευταία λειτούργησε και ένας παραδοσιακός ξενώνας στην “ντε γιούρε” πρωτεύουσα Καστρί. Η απόλυτη “εκκωφαντική” γαλήνη δηλαδή, μακριά ακόμα και από τις πανήσυχες παραλίες της Γαύδου.
Τα ταβερνάκια παραδόξως είναι αρκετά - γενικά κανείς δεν θα πεινάσει στη Γαύδο, εκτός κι αν επιμείνει στο φρέσκο ψάρι. Αυτό βρίσκεται σε σοβαρή ανεπάρκεια , οποία απογοήτευση. Αντ αυτού, κατσίκι και πάσης Γαύδου. Ντόπιο , άφθονο και νοστιμότατο.
Το κόστος διαμονής και διατροφής , χωρίς εκπλήξεις , υπακούει γενικά στην “πανελληνοποίηση”. Άλλωστε και η Γαύδος , Ελλάδα είναι.

Ταξίδι με μοτοσυκλέτα

Υπάρχουν σήμερα ενδιαφέροντα οδοιπορικά μοτοσυκλέτας στα ειδικά περιοδικά ? Τι λείπει ? Τι εκνευρίζει? Πως θα μπορούσαν να είναι ?
Παλιότερα (που όλα είχαν γεύση ζωής και όχι τηλεοπτικής εικόνας ) διαβάζαμε βιωματικά κείμενα με έμφαση στην εμπειρία. Τώρα το βάρος δίνεται στην τεχνολογία της εικόνας και στην extreme περιπέτεια , ενώ περίπου σε όλα βλέπουμε ένθετα στις σελίδες την -διόλου διακριτική - προβολή του σπόνσορα. Ότι κυριαρχεί είναι διεθνή πακετάκια δήθεν καθημερινών μοτοσικλετιστών που είναι στημένα (με αρκετή διαφημιστική συμβολή) από την αρχή μέχρι το τέλος. Περιφέρονται από έντυπο σε έντυπο και από χώρα σε χώρα, υποθέτω με μικρά δικαιώματα copyright , αλλά και με ελάχιστο αναγνωστικό ενδιαφέρον. Αυτό που προβάλλουν είναι το "εξωτικό" και το "ακατόρθωτο" που ωστόσο , όπως στήνονται , είναι a priori αυτοακυρωμένα και εκφυλισμένα σε μια ολοφάνερη δηθενιά.
Άλλοτε πάλι οι "επαγγελματικές παρέες " των ειδικών εντύπων στήνουν τα "τέλεια" ομαδικά ταξίδια που πλασάρονται σαν φοβερή ομαδική περιπέτεια. Περιπέτεια, με φορτηγάκια υποστήριξης και επαγγελματίες φωτογράφους να ακολουθούν ? Εντάξει αυτά δεν πολυφαίνονται...

Στα περιοδικά , δεν υπάρχουν πια οδοιπορικά μοτοσυκλέτας . Να φτιάξουμε τα δικά μας στο Internet. Να τα διαβάσουμε , να μοιραστούμε την αληθινή εμπειρία , αλλά πριν από όλα , να ταξιδέψουμε με 2 τροχούς. Με πρόσθετο κέρδος την ευκαιρία να γνωριστούμε